Himno 1.154 · A Viṣṇu

विष्णोर्नु कं वीर्याणि प्र वोचं यः पार्थिवानि विममे रजांसि । यो अस्कभायदुत्तरं सधस्थं विचक्रमाणस्त्रेधोरुगायः ॥

Proclamaré ahora las hazañas de Viṣṇu, que midió los espacios terrestres, que apuntaló la morada superior, dando tres pasos, el de ancha zancada.^✦

प्र तद्विष्णुः स्तवते वीर्येण मृगो न भीमः कुचरो गिरिष्ठाः । यस्योरुषु त्रिषु विक्रमणेष्वधिक्षियन्ति भुवनानि विश्वा ॥

Así es alabado Viṣṇu por su hazaña, como una fiera temible que vaga por doquier, que mora en las montañas, en cuyos tres anchos pasos habitan todos los seres.

प्र विष्णवे शूषमेतु मन्म गिरिक्षित उरुगायाय वृष्णे । य इदं दीर्घं प्रयतं सधस्थमेको विममे त्रिभिरित्पदेभिः ॥

Vaya a Viṣṇu mi pensamiento hecho canto vigoroso, al que mora en la montaña, al de ancha zancada, al toro, que midió esta morada larga y extendida, él solo, con solo tres pasos.

यस्य त्री पूर्णा मधुना पदान्यक्षीयमाणा स्वधया मदन्ति । य उ त्रिधातु पृथिवीमुत द्यामेको दाधार भुवनानि विश्वा ॥

Él, cuyas tres huellas, llenas de miel, inagotables, se embriagan por su propia fuerza (svadhā), que sostuvo, él solo, de modo triple, la tierra y el cielo, todos los seres.^✦

तदस्य प्रियमभि पाथो अश्यां नरो यत्र देवयवो मदन्ति । उरुक्रमस्य स हि बन्धुरित्था विष्णोः पदे परमे मध्व उत्सः ॥

Ojalá alcance yo ese su amado dominio, donde se alegran los hombres que buscan a los dioses; pues allí está el vínculo con el de ancha zancada: en la huella suprema de Viṣṇu hay una fuente de miel.^✦

ता वां वास्तून्युश्मसि गमध्यै यत्र गावो भूरिशृङ्गा अयासः । अत्राह तदुरुगायस्य वृष्णः परमं पदमव भाति भूरि ॥

Deseamos ir a esas moradas de ustedes donde están las vacas de muchos cuernos, incansables; allí, en verdad, la huella suprema del toro de ancha zancada resplandece intensamente hacia abajo.^✦