Aitareya Upaniṣad · 1.2

ता एता देवताः सृष्टा अस्मिन्महत्यर्णवे प्रापतंस्तमशनायापिपासाभ्यामन्ववार्जत्ता एनमब्रुवन्नायतनं नः प्रजानीहि यस्मिन्प्रतिष्ठिता अन्नमदामेति ॥

Estas divinidades, así creadas, cayeron en este gran océano. A él lo asoció con el hambre y la sed. Ellas le dijeron: «Reconócenos una morada en la cual, establecidas, comamos alimento».^✦

ताभ्यो गामानयत्ता अब्रुवन्न वै नोऽयमलमिति । ताभ्योऽश्वमानयत्ता अब्रुवन्न वै नोऽयमलमिति ॥

Les trajo una vaca; ellas dijeron: «No nos basta esta». Les trajo un caballo; ellas dijeron: «No nos basta este».

ताभ्यः पुरुषमानयत्ता अब्रुवन्सु कृतं बतेति पुरुषो वाव सुकृतम् । ता अब्रवीद्यथायतनं प्रविशतेति ॥

Les trajo un hombre; ellas dijeron: «¡Bien hecho, en verdad!». Pues el hombre es, en verdad, lo bien hecho. Él les dijo: «Entren cada una en su morada».^✦

अग्निर्वाग्भूत्वा मुखं प्राविशद्वायुः प्राणो भूत्वा नासिके प्राविशदादित्यश्चक्षुर्भूत्वाक्षिणी प्राविशद्दिशः श्रोत्रं भूत्वा कर्णौ प्राविशन्नोषधिवनस्पतयो लोमानि भूत्वा त्वचं प्राविशंश्चन्द्रमा मनो भूत्वा हृदयं प्राविशन्मृत्युरपानो भूत्वा नाभिं प्राविशदापो रेतो भूत्वा शिश्नं प्राविशन् ॥

El fuego, hecho habla, entró en la boca; el viento, hecho aliento vital, entró en las fosas nasales; el sol, hecho vista, entró en los ojos; las regiones, hechas oído, entraron en los oídos; las plantas y los árboles, hechos vellos, entraron en la piel; la luna, hecha mente, entró en el corazón; la Muerte, hecha aliento descendente, entró en el ombligo; las aguas, hechas semen, entraron en el órgano genital.

तमशनायापिपासे अब्रूतामावाभ्यामभिप्रजानीहीति । ते अब्रवीदेतास्वेव वां देवतास्वाभजाम्येतासु भागिन्यौ करोमीति । तस्माद्यस्यै कस्यै च देवतायै हविर्गृह्यते भागिन्यावेवास्यामशनायापिपासे भवतः ॥

El hambre y la sed le dijeron: «Reconócenos también a nosotras dos». Él les dijo: «Las reparto entre estas mismas divinidades; las hago partícipes de ellas». Por eso, a cualquiera que sea la divinidad a la que se toma la oblación, el hambre y la sed son partícipes en ella.