Chāndogya Upaniṣad (libros VI–VIII) · 6.15

पुरुषं सोम्योतोपतापिनं ज्ञातयः पर्युपासते जानासि मां जानासि मामिति तस्य यावन्न वाङ्मनसि सम्पद्यते मनः प्राणे प्राणस्तेजसि तेजः परस्यां देवतायां तावज्जानाति ॥

A un hombre aquejado de enfermedad, querido mío, lo rodean sus parientes: «¿Me reconoces? ¿Me reconoces?». Mientras su palabra no se une a la mente, la mente al aliento vital, el aliento vital al calor, el calor a la divinidad suprema, mientras tanto reconoce.

अथ यदास्य वाङ्मनसि सम्पद्यते मनः प्राणे प्राणस्तेजसि तेजः परस्यां देवतायामथ न जानाति ॥

Pero cuando su palabra se une a la mente, la mente al aliento vital, el aliento vital al calor, el calor a la divinidad suprema, entonces no reconoce.

स य एषोऽणिमैतदात्म्यमिदꣳ सर्वं तत्सत्यꣳ स आत्मा तत्त्वमसि श्वेतकेतो इति भूय एव मा भगवान्विज्ञापयत्विति तथा सोम्येति होवाच ॥

«Esa que es la sutileza: todo esto tiene eso por sí mismo; eso es lo real; ése es el Ātman; eso eres tú, Śvetaketu». «Venerable señor, que me instruya aún más». «Así sea, querido mío», dijo.