Chāndogya Upaniṣad (libros VI–VIII) · 6.9

यथा सोम्य मधु मधुकृतो निस्तिष्ठन्ति नानात्ययानां वृक्षाणाꣳ रसान्समवहारमेकताꣳ रसं गमयन्ति ॥

Así como, querido mío, las abejas hacen la miel: reúnen los jugos de árboles de distintas clases y los llevan a la unidad, a un solo jugo.^✦

ते यथा तत्र न विवेकं लभन्तेऽमुष्याहं वृक्षस्य रसोऽस्म्यमुष्याहं वृक्षस्य रसोऽस्मीत्येवमेव खलु सोम्येमाः सर्वाः प्रजाः सति सम्पद्य न विदुः सति सम्पद्यामह इति ॥

Y así como éstos no obtienen allí distinción —«yo soy el jugo de tal árbol, yo soy el jugo de tal otro»—, así también, querido mío, todas estas criaturas, al unirse con el Ser, no saben: «Nos hemos unido con el Ser».

त इह व्याघ्रो वा सिंहो वा वृको वा वराहो वा कीटो वा पतङ्गो वा दꣳशो वा मशको वा यद्यद्भवन्ति तदाभवन्ति ॥

Ellas, aquí, sea tigre o león o lobo o jabalí o gusano o mariposa o tábano o mosquito, lo que fueren, eso llegan a ser de nuevo.

स य एषोऽणिमैतदात्म्यमिदꣳ सर्वꣳ तत्सत्यं स आत्मा तत्त्वमसि श्वेतकेतो इति भूय एव मा भगवान्विज्ञापयत्विति तथा सोम्येति होवाच ॥

«Esa que es la sutileza: todo esto tiene eso por sí mismo; eso es lo real; ése es el Ātman; eso eres tú, Śvetaketu». «Venerable señor, que me instruya aún más». «Así sea, querido mío», dijo.