Chāndogya Upaniṣad (libros VI–VIII) · 8.6

अथ या एता हृदयस्य नाड्यस्ताः पिङ्गलस्याणिम्नस्तिष्ठन्ति शुक्लस्य नीलस्य पीतस्य लोहितस्येत्यसौ वा आदित्यः पिङ्गल एष शुक्ल एष नील एष पीत एष लोहितः ॥

«Ahora bien, estos canales del corazón: están formados de la finura de lo pardo, de lo blanco, de lo azul, de lo amarillo, de lo rojo. En verdad, aquel sol es pardo, es blanco, es azul, es amarillo, es rojo».^✦

तद्यथा महापथ आतत उभौ ग्रामौ गच्छतीमं चामुं चैवमेवैता आदित्यस्य रश्मय उभौ लोकौ गच्छन्तीमं चामुं चामुष्मादादित्यात्प्रतायन्ते ता आसु नाडीषु सृप्ता आभ्यो नाडीभ्यः प्रतायन्ते तेऽमुष्मिन्नादित्ये सृप्ताः ॥

«Así como un gran camino que se extiende va a dos pueblos, a este y a aquel, así también estos rayos del sol van a ambos mundos, a este y a aquel. Se extienden desde aquel sol y penetran en estos canales; desde estos canales se extienden y penetran en aquel sol».

तद्यत्रैतत्सुप्तः समस्तः सम्प्रसन्नः स्वप्नं न विजानात्यासु तदा नाडीषु सृप्तो भवति तं न कश्चन पाप्मा स्पृशति तेजसा हि तदा सम्पन्नो भवति ॥

«Cuando uno así dormido está completamente recogido y sereno y no conoce ningún sueño, entonces penetra en estos canales; ningún mal lo toca, pues entonces está dotado de calor».

अथ यत्रैतदबलिमानं नीतो भवति तमभित आसीना आहुर्जानासि मां जानासि मामिति स यावदस्माच्छरीरादनुत्क्रान्तो भवति तावज्जानाति ॥

«Ahora bien, cuando uno es llevado a la debilidad, los que están sentados a su alrededor dicen: “¿Me conoces? ¿Me conoces?”. Mientras no ha salido de este cuerpo, los conoce».

अथ यत्रैतदस्माच्छरीरादुत्क्रामत्यथैतैरेव रश्मिभिरूर्ध्वमाक्रमते स ओमिति वा होद्वा मीयते स यावत्क्षिप्येन्मनस्तावदादित्यं गच्छत्येतद्वै खलु लोकद्वारं विदुषां प्रपदनं निरोधोऽविदुषाम् ॥

«Ahora bien, cuando sale de este cuerpo, asciende por estos mismos rayos; ya sea que diga “Om” o que se extinga, sube. En el tiempo en que la mente se lanza, va hasta el sol. Esta es en verdad la puerta del mundo: entrada para los que saben, cierre para los que no saben».^✦

तदेष श्लोकः । शतं चैका च हृदयस्य नाड्यस्तासां मूर्धानमभिनिःसृतैका तयोर्ध्वमायन्नमृतत्वमेव विष्वङ्ङन्या उत्क्रमणे भवन्त्युत्क्रमणे भवन्ति ॥

Acerca de esto hay un verso: «Los canales del corazón son ciento uno; uno de ellos sale hacia la coronilla; subiendo por él se alcanza la inmortalidad; los otros, al salir, llevan en todas direcciones, llevan en todas direcciones».