Tzavaat ha-Rivash · Sección 77
צַוָּאַת הָרִיבָ"שׁ, סִימָן ע״ז
כשמתענה אדם אפילו משבת לשבת לא יהי' לו פני' אפי' קטנה שיאמר בלבו שהוא עושה דבר גדול שמענה את א"ע כ"כ הרבה ויזדכך מאד בזה התענית רק יחשוב בלבו מה מעשי נחשבים נגד עבודת המלאכים שעבודתם בתמידות להשי"ת ואני טפה סרוחה וסופי לעפר:
Cuando una persona ayuna, aun de sábado a sábado, que no tenga ni siquiera un pequeño interés ajeno, de decir en su corazón que hace algo grande, que se mortifica tanto y que con este ayuno se purificará mucho; sino que piense en su corazón: ¿qué valen mis obras frente al servicio de los ángeles, cuyo servicio al Eterno, bendito sea, es continuo? Y yo, una gota hedionda, y mi fin es el polvo:
Fuente del texto original: Texto hebreo (corpus digital de Sefaria, Sefaria-Export): Kéter Shem Tov según «Keter Shem Tov, Zalkevo 1794-5»; Tzavaat ha-Rivash según «Warsaw, 1913»; Maguid Devarav le-Yaakov según «Koretz, 1781»; Tzetel Katán según «Noam Elimelech, Lvov, 1788»; Kedushat Leví según «Munkatch 1939»: dominio público. Tania según la edición de Kehot Publication Society, licencia CC BY-NC (uso no comercial, con atribución); en el Tania se han suprimido las marcas del ciclo de estudio diario. Traducción española y notas: Biblioteca Conciencia Activa, Edición 2.0 (2026).